Podziękowania

Obecne badanie jest rozszerzoną kontynuacją projektu rozpoczętego w 2000 r. Pomysłodawcą Diagnozy społecznej był w 1999 r. Wiesław Łagodziński, rzecznik prezesa GUS. Gdyby nie Jego zaangażowanie, nie doszłoby do realizacji badań ani w 2000 r., ani obecnie.
Za wkład merytoryczny w przygotowanie koncepcji, opracowanie kwestionariuszy oraz analizę danych dziękujemy wszystkim naszym kolegom z Rady Monitoringu Społecznego oraz zaproszonym do współpracy ekspertom.
Zrozumiałe jest, że tak duży program badawczy wymaga znacznych środków finansowych. W roku 2000 inicjatywa Rady Monitoringu Społecznego spotkała się szczęśliwie z zapotrzebowaniem rządu na niezależne badanie skutków reform. Dzięki Pani Minister Teresie Kamińskiej Kancelaria Prezesa Rady Ministrów zleciła nam pierwszą edycję Diagnozy społecznej i pokryła większość kosztów projektu. Pani Teresa Kamińska zaangażowała się także, wraz z Instytutem Pro Publico Bono, w poszukiwanie pieniędzy na obecną, drugą edycję Diagnozy. Tym razem głównym sponsorem finansującym połowę kosztów projektu zostało prywatne towarzystwo ubezpieczeniowe Commercial Union. Trzech innych sponsorów partycypujących po ok. 1/7 wydatków to Wyższa Szkoła Finansów i Zarządzania w Warszawie, Ministerstwo Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej oraz Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP; pozostałą część kosztów sfinansowali: Instytut Pro Publico Bono i Janssen Cilag..
Za administracyjną obsługę projektu podziękowania kierujemy do Pani Barbary Belok z Biura Badań i Analiz Statystycznych Polskiego Towarzystwa Statystycznego. Prezesowi GUS, Panu Tadeuszowi Toczyńskiemu dziękujemy za zgodę na wykorzystanie do badań terenowych najbardziej profesjonalnej w Polsce siatki ankieterów. Finansowy ciężar wydania tego raportu w formie papierowej i elektronicznej wzięła na siebie Wyższa Szkoła Finansów i Zarządzania w Warszawie, za co serdecznie dziękujemy jej założycielowi, Panu Krzysztofowi Godlewskiemu.